Bass : Part 1
posted on 13 Aug 2009 00:21 by fatstory in Bass
MyMarch Short Story : Season 3
Bass
Part 1 :: คิด
--------------------------------------------------
"ฮือๆ ป๋มเจ็บ"
/โอ๋.... ไม่ร้องนะคับ เป็นลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันหรอกนะ รู้เปล่า/
"แต่มันเจ็บจิงๆ นี่คับ บอกแล้วไงว่าไม่เอายาแดง"
/คราวหลังก็อย่าไปหาเรื่องใครเขาสิ อีกอย่าง ถ้ายังร้องไห้ หมดหล่อไม่รู้ด้วยนะ นู่น เห็นน้องผู้หญิงตรงนั้นมั๊ย เขาแอบมองเราอยู่นั่นน่ะ/
"ไหนๆ ใครร้อง ไม่เห็นมีสักกะคน เนอะ อิอิ"
/คร้าบ ไม่มีจริงๆด้วย สงสัยวิ่งหนีไปไหนแล้วมั๊ง ^_^/
ริมฝีปากได้รูป สีชมพูสวย ขยับพูดคุยหยอกล้อกับเด็กๆ ที่มารักษาแผล ณ อนามัยประจำหมู่บ้านอย่างรู้ทัน หากเป็นเด็กหนุ่มคนอื่นๆ เวลาว่างหลังเลิกเรียนเช่นนี้ ถ้าไม่อยู่ร้านอินเทอเน็ต ก็คงเที่ยวอยู่กับแฟนสาวกันซะมากกว่า แต่สำหรับ นภวรรษ แล้วการได้เห็นเด็กๆ ยิ้ม และหัวเราะ กลับเป็นสิ่งที่สร้างความ "อิ่มใจ" ให้กับเขาได้มากที่สุด อาจเป็นเพราะเด็กๆที่นี่ ทำให้ เขา หายคิดถึงใครอีกคน
งั่ม งับๆๆ
/โอ๊ย งับผมพี่ได้ไง หยุดเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นพี่ไม่ให้ขี่หลังแล้วนะ เดินกลับบ้านเองเลยด้วย/
+เบสหิวนี่นา พี่นภ อ่า ใจร้ายกับเบสจัง+
/อ้าว แล้วก็ไม่ยอมบอกก่อน ไม่งั้นพาไปกินติมแล้วเนี่ย/
+จิงอะ ไปเลยๆ กินติมกัน เย้ๆ+
/แต่ไม่ใช่วันนี้นะ มืดแล้ว เดี๋ยวพ่อเราก็เป็นห่วงหรอก/
+ง่า ก็ได้ งั้นสัญญามาก่อน ว่าจะพาไปแน่ๆ+
/สัญญา คับผม/
+กินรสมะนาวนะ+ /อืม/
+รสส้มด้วยนะ+ /อืม/
+รสช็อคโกแลตด้วย+ /อืม/
+รสวะนิลาอีกลูก+ /อื้ม/
+รถไฟเหะด้วยนะ+ /เออออ/
+ที่สวนสนุก+ /จะเอาไรก็ได้ พอใจมั๊ย/
+^_^+
/เฮ้ย!!!/
+ฮ่าๆ ไม่รู้แหละ รับปากแล้วด้วย เย้ๆๆๆๆ+
เป็นธรรมดาที่ชาวบ้านระแวกนั้นจะพบเห็น เด็กหนุ่มร่างบาง แต่สูงกว่าเดินกลับบ้านพร้อมกับมี เด็กชายหน้าตาคมเข้ม ท่าทางทะโมนมิใช่น้อย ขี่หลังกลับมาด้วย ความที่บ้านของทั้งสองอยู่ติดกัน คุณนพพล พ่อของเบส จึงฝากฝังให้นภ ช่วยไปรับเบสกลับบ้านหลังเลิกเรียน เพราะตัวของเขาไม่ค่อยมีเวลาสักเท่าไหร่ เพียงแต่วันนี้ อาจไม่มีใครคิดมาก่อนว่า จะได้เห็นหนุ่มน้อย 2 คนเดินกลับบ้านพร้อมกัน เป็นครั้งสุดท้าย
'เบส แกต้องไปอยู่กับป้า'
+ไม่ไป เบสจะอยู่ที่นี่+
'ยังไงก็ต้องไป ขึ้นไปเก็บของ เดี๋ยวนี้เลย!!!'
เสียงการสนทนาของคนสองคน ดังออกมาจากบ้านหลังข้างๆ แม้ว่าเสียงที่ได้ยินดังไม่มากนัก แต่ก็ไม่ยากเกินที่จะจับใจความในการสนทนาครั้งนั้นได้ หากแต่คราวนั้น นภ ยังเล็กเกินไป ที่จะทำอะไร ได้มากเกินไปกว่าแค่การ "นั่งฟังอยู่เฉยๆ"
เมื่อใดที่เรามีความสุข เวลา มักผ่านเราไปเร็วเสมอ แม้ว่าระยะทางจากบ้าน จะอยู่ไกลจากอนามัยพอสมควร นภต้องใช้เวลาเดินกลับมา ราว 25 นาที แต่วันนี้เพียงแค่เขานึกถึง คู่ซี้ของเขาเมื่อก่อน ระยะทาง กลับดูสั้นลงไปถนัดตา
-พี่ชายคนสวย!!-
นภวรรษ หยุดเดินแล้วรีบหันมองรอบตัว เพียงหวังว่าจะได้พบกับ ที่มาของเสียงที่ได้ยิน ดูเหมือนว่า ฉายา "พี่ชายคนสวย" ของเขา น่าจะถูกลืมเลือน ไปนานแล้ว ฉายาที่คนระแวกนั้น เลิกกล่าวถึง เพราะเมื่อไรที่เขาได้ยิน ถ้ารู้ตัวคนพูดละก็ เป็นต้องได้เห็นดีกัน ฉายา ที่คู่ซี้ต่างวัยเป็นคนตั้งให้ หลังจากที่เขาตั้งให้ก่อนว่า "เจ้าเตี้ยจอมจ้อ" ฉายา ที่อาจจะไม่ได้ยิน จากปากคนตั้งให้ อีกครั้ง
/เฮ้อ 4 ปีแล้วสินะ คิดถึงเจ้าเบสจัง ป่านนี้จะเป็นไงมั่งก็ไม่รู้สิ/
เวลาที่ผ่านไป 4 ปีสิ่งต่างๆรอบตัว นภ ก็เปลี่ยนไปตามอายุของมัน แต่สิ่งนึงที่เหมือนจะไม่เปลี่ยนไปเลย ก็คือตัวของนภเองนั่นละ ถ้าไม่นับผมที่ยาวขึ้น ก็คงจะเป็นเรื่องความสูงที่เพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย เท่านั้น แต่แล้ว ภาพที่เห็นเบื้องหน้า กลับทำให้นภ ต้องถอนใจอีกครั้ง เมื่อประตูรั้วของบ้านข้างเคียง ที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่ บัดนี้ กลับถูกปลดออก ป้ายตัวอักษรที่บ่งบอกว่า เจ้าของ ต้องการขายมัน ได้หายไปแล้ว อีกทั้งแสงไฟที่ลอดออกมา จากหน้าต่าง ทำให้นภรู้แล้วว่า โอกาสที่จะได้พา เจ้าเตี้ย ไปสวนสนุกนั้น ไม่มีอีกแล้ว
--------------------------------------------------
next :
/นี่นาย ลืมไปเลย พี่ชื่อนภ นะ แล้วนาย/
+นภ+ เพียงแค่ได้ยินชื่อ ชายหนุ่มร่างสูง ก็ยิ้ม
/ตลกมากรึไง แน่จริงก็บอกมาสิ ว่าชื่ออะไร เผลอๆ ชื่อนายนั่นแหละ ที่น่าขำน่ะ/
หนุ่มหน้าสวย ที่ตอนนี้ตอนนี้หน้าพองไปแล้ว เงยหน้าขึ้นมา ด้วยกะไว้ว่า จะขอว่านายรุ่นน้องตัวโตสักหน่อย มีอย่างที่ไหน ได้ยินชื่อไปแล้วก็ขำอยู่ในใจ ไร้มารยาทชะมัด
Bass
Part 1 :: คิด
--------------------------------------------------
"ฮือๆ ป๋มเจ็บ"
/โอ๋.... ไม่ร้องนะคับ เป็นลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันหรอกนะ รู้เปล่า/
"แต่มันเจ็บจิงๆ นี่คับ บอกแล้วไงว่าไม่เอายาแดง"
/คราวหลังก็อย่าไปหาเรื่องใครเขาสิ อีกอย่าง ถ้ายังร้องไห้ หมดหล่อไม่รู้ด้วยนะ นู่น เห็นน้องผู้หญิงตรงนั้นมั๊ย เขาแอบมองเราอยู่นั่นน่ะ/
"ไหนๆ ใครร้อง ไม่เห็นมีสักกะคน เนอะ อิอิ"
/คร้าบ ไม่มีจริงๆด้วย สงสัยวิ่งหนีไปไหนแล้วมั๊ง ^_^/
ริมฝีปากได้รูป สีชมพูสวย ขยับพูดคุยหยอกล้อกับเด็กๆ ที่มารักษาแผล ณ อนามัยประจำหมู่บ้านอย่างรู้ทัน หากเป็นเด็กหนุ่มคนอื่นๆ เวลาว่างหลังเลิกเรียนเช่นนี้ ถ้าไม่อยู่ร้านอินเทอเน็ต ก็คงเที่ยวอยู่กับแฟนสาวกันซะมากกว่า แต่สำหรับ นภวรรษ แล้วการได้เห็นเด็กๆ ยิ้ม และหัวเราะ กลับเป็นสิ่งที่สร้างความ "อิ่มใจ" ให้กับเขาได้มากที่สุด อาจเป็นเพราะเด็กๆที่นี่ ทำให้ เขา หายคิดถึงใครอีกคน
งั่ม งับๆๆ
/โอ๊ย งับผมพี่ได้ไง หยุดเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นพี่ไม่ให้ขี่หลังแล้วนะ เดินกลับบ้านเองเลยด้วย/
+เบสหิวนี่นา พี่นภ อ่า ใจร้ายกับเบสจัง+
/อ้าว แล้วก็ไม่ยอมบอกก่อน ไม่งั้นพาไปกินติมแล้วเนี่ย/
+จิงอะ ไปเลยๆ กินติมกัน เย้ๆ+
/แต่ไม่ใช่วันนี้นะ มืดแล้ว เดี๋ยวพ่อเราก็เป็นห่วงหรอก/
+ง่า ก็ได้ งั้นสัญญามาก่อน ว่าจะพาไปแน่ๆ+
/สัญญา คับผม/
+กินรสมะนาวนะ+ /อืม/
+รสส้มด้วยนะ+ /อืม/
+รสช็อคโกแลตด้วย+ /อืม/
+รสวะนิลาอีกลูก+ /อื้ม/
+รถไฟเหะด้วยนะ+ /เออออ/
+ที่สวนสนุก+ /จะเอาไรก็ได้ พอใจมั๊ย/
+^_^+
/เฮ้ย!!!/
+ฮ่าๆ ไม่รู้แหละ รับปากแล้วด้วย เย้ๆๆๆๆ+
เป็นธรรมดาที่ชาวบ้านระแวกนั้นจะพบเห็น เด็กหนุ่มร่างบาง แต่สูงกว่าเดินกลับบ้านพร้อมกับมี เด็กชายหน้าตาคมเข้ม ท่าทางทะโมนมิใช่น้อย ขี่หลังกลับมาด้วย ความที่บ้านของทั้งสองอยู่ติดกัน คุณนพพล พ่อของเบส จึงฝากฝังให้นภ ช่วยไปรับเบสกลับบ้านหลังเลิกเรียน เพราะตัวของเขาไม่ค่อยมีเวลาสักเท่าไหร่ เพียงแต่วันนี้ อาจไม่มีใครคิดมาก่อนว่า จะได้เห็นหนุ่มน้อย 2 คนเดินกลับบ้านพร้อมกัน เป็นครั้งสุดท้าย
'เบส แกต้องไปอยู่กับป้า'
+ไม่ไป เบสจะอยู่ที่นี่+
'ยังไงก็ต้องไป ขึ้นไปเก็บของ เดี๋ยวนี้เลย!!!'
เสียงการสนทนาของคนสองคน ดังออกมาจากบ้านหลังข้างๆ แม้ว่าเสียงที่ได้ยินดังไม่มากนัก แต่ก็ไม่ยากเกินที่จะจับใจความในการสนทนาครั้งนั้นได้ หากแต่คราวนั้น นภ ยังเล็กเกินไป ที่จะทำอะไร ได้มากเกินไปกว่าแค่การ "นั่งฟังอยู่เฉยๆ"
เมื่อใดที่เรามีความสุข เวลา มักผ่านเราไปเร็วเสมอ แม้ว่าระยะทางจากบ้าน จะอยู่ไกลจากอนามัยพอสมควร นภต้องใช้เวลาเดินกลับมา ราว 25 นาที แต่วันนี้เพียงแค่เขานึกถึง คู่ซี้ของเขาเมื่อก่อน ระยะทาง กลับดูสั้นลงไปถนัดตา
-พี่ชายคนสวย!!-
นภวรรษ หยุดเดินแล้วรีบหันมองรอบตัว เพียงหวังว่าจะได้พบกับ ที่มาของเสียงที่ได้ยิน ดูเหมือนว่า ฉายา "พี่ชายคนสวย" ของเขา น่าจะถูกลืมเลือน ไปนานแล้ว ฉายาที่คนระแวกนั้น เลิกกล่าวถึง เพราะเมื่อไรที่เขาได้ยิน ถ้ารู้ตัวคนพูดละก็ เป็นต้องได้เห็นดีกัน ฉายา ที่คู่ซี้ต่างวัยเป็นคนตั้งให้ หลังจากที่เขาตั้งให้ก่อนว่า "เจ้าเตี้ยจอมจ้อ" ฉายา ที่อาจจะไม่ได้ยิน จากปากคนตั้งให้ อีกครั้ง
/เฮ้อ 4 ปีแล้วสินะ คิดถึงเจ้าเบสจัง ป่านนี้จะเป็นไงมั่งก็ไม่รู้สิ/
เวลาที่ผ่านไป 4 ปีสิ่งต่างๆรอบตัว นภ ก็เปลี่ยนไปตามอายุของมัน แต่สิ่งนึงที่เหมือนจะไม่เปลี่ยนไปเลย ก็คือตัวของนภเองนั่นละ ถ้าไม่นับผมที่ยาวขึ้น ก็คงจะเป็นเรื่องความสูงที่เพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย เท่านั้น แต่แล้ว ภาพที่เห็นเบื้องหน้า กลับทำให้นภ ต้องถอนใจอีกครั้ง เมื่อประตูรั้วของบ้านข้างเคียง ที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่ บัดนี้ กลับถูกปลดออก ป้ายตัวอักษรที่บ่งบอกว่า เจ้าของ ต้องการขายมัน ได้หายไปแล้ว อีกทั้งแสงไฟที่ลอดออกมา จากหน้าต่าง ทำให้นภรู้แล้วว่า โอกาสที่จะได้พา เจ้าเตี้ย ไปสวนสนุกนั้น ไม่มีอีกแล้ว
--------------------------------------------------
next :
/นี่นาย ลืมไปเลย พี่ชื่อนภ นะ แล้วนาย/
+นภ+ เพียงแค่ได้ยินชื่อ ชายหนุ่มร่างสูง ก็ยิ้ม
/ตลกมากรึไง แน่จริงก็บอกมาสิ ว่าชื่ออะไร เผลอๆ ชื่อนายนั่นแหละ ที่น่าขำน่ะ/
หนุ่มหน้าสวย ที่ตอนนี้ตอนนี้หน้าพองไปแล้ว เงยหน้าขึ้นมา ด้วยกะไว้ว่า จะขอว่านายรุ่นน้องตัวโตสักหน่อย มีอย่างที่ไหน ได้ยินชื่อไปแล้วก็ขำอยู่ในใจ ไร้มารยาทชะมัด
Tags: bass, nop, part 10 Comments